Mijn familie is óf dood, óf ze wil mij niet kennen - op één broer (mijn held) en zijn dochter na. Dat is niet heel erg of heel leuk. Het is gewoon zo.
Toen ik vandaag na 10 dagen ziek zijn op mijn werk kwam, werd ik begroet door een aantal mensen op een manier dat ik er verlegen en warm van werd. Ik kwam thuis - en de kachel brandde!
Dit is het mooiste wat er is: mogen werken met lieve, getalenteerde mensen. Zij zijn nog zo fucking jong, en zij weten al zó fucking goed waarmee ze bezig zijn! Laat niemand mij meer zeggen dat deze mensen nergens voor deugen. Zij zijn mijn familie!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten