Motordromen

Mijn eerste ervaringen (waarnemingen eigenlijk) met motoren dateren uit de jaren zestig. Je had toen tweetakters (die klonken niet) en je had die machtige stampers. Dat was het!! Die klonken mooi. BMW's, (met hun schitterende KLENG bij het inschakelen) Harleys, (die zag je bijna niet) en onnoemelijk veel Triumphs en BSA's. Onze straat was een doorgaande weg naar de pont over het IJ. Pas in '68 ging de IJtunnel open en waren we van de "overlast" verlost. Er reed sindsdien bijna niets meer door onze straat.

Op een goede dag, we zijn inmiddels in 1971 - 72 aanbeland en ik zal een jaar of tien geweest zijn, zag ik een motor bij mij voor de deur geparkeerd worden. Hij klonk niet zo mooi - maar het was geen tweetakt. 'Honda' stond op de tank. Ik moest meteen aan een hond denken. Een verkouden hond, want een motor die zoemt is toch geen motor? Hij had vier uitlaten, wauw dat was toch wel stoer. Maar klinken? Nee. Trouwens de tank vond ik er oubollig uitzien. Dus voor mij geen Honda CB750.

Toen ik op de middelbare school zat kwam de motorsensatie van de jaren zeventig: de Kawasaki Z1. Manmanman watissie mooi!! Hij zoemde ook maar tóch anders. Hij kon gillen. Toen ik een puber werd kwam de 650. Die was veel minder mooi, dat was 'm niet...

Geld had ik niet, toen ik 18 werd. Mijn moeder had ook geen geld en mijn vader 'investeerde' zijn weinige geld in Bols en Heineken. Het 'rendement' was desastreus: korsakov kwam langs voordat hij 52 werd. Bij hem viel dus ook geen cent te halen. Dat rijbewijs moest nog maar even wachten...

Dat wachten duurde tot 2001! (ik wil het verhaal niet te lang maken) Bij toeval kwam ik langs Motoplace Joop Richter. Daar stonden Triumph motoren! En ik dacht dat Triumph niet meer bestond?!

In de showroom stond een groene Legend TT. Die was voor mij gemaakt.

Die wilde ik hebben. Er werd nog voorgesteld dat ze een zwarte konden laten komen, maar ik wilde dát exemplaar, en niets anders. Op 20 juli 2001 was hij van mij en reed ik door het dolle naar huis. (onderweg nog even in een politieachtervolging beland en moest ik een spookrijder ontwijken - zware criminelen)

En de sound? Nee, het was geen stamper. Maar hij zoemde ook niet. Zo'n driecylinder heeft wel wat, vond ik toen. Inmiddels weet ik beter. Een driecylinder is verslavend!

Ik rij nu op een twin (Triumph Scrambler) en ben enorm blij met deze fiets. Hij komt aardig in de buurt van mijn kinderervaringen.

Als ik ooit in de gelegenheid ben, rij ik met de Scrambler langs Professor Barabas en vraag hem om mij en de Triumph Scrambler met behulp van de TeleTijdPort Machine naar het Amsterdam van 1969 te transporteren.
Dan zou ik op die lentedag naar de Sperwerlaan scheuren en dat kleine jochie, dat met zijn neus tegen het raam naar de motor staart, achterop nemen en hem helemaal naar Durgerdam te rijden om dan op de dijk een ijsje te eten. Met slagroom.

Dromen komen uit met Triumph!